postais

xa na miña terra os edificios abalánzanse sobre min.
penso nas postais que talvez un día me dé por enviarche.
postais que eu nunca terminei de escribir.
que ti nunca rematarás...

reviso os textos que che escribía, e sinto que debo repousalos, arquívote nalgún lugar da memoria, un lugar que ás veces descoñezo, arquívote cos eses que ti me faltas.

algo que non cala e posturas esvaecentes anotando os sentidos, as derradeiras verbas

[a memoria afectada, o intre intacto
o ventre mollado
unha derradeira escena entrecortada]

el que bien se quiere en el camino se encuentra, dicíalle muller x a muller y onte na rúa benito blanco rajoy

imaxe: úrsula tutosaus