Os meus cadernos berraban, un boligrafo que non bota tinta, un camareiro que ofrece pinchos desconsolado a unha soa persoa: eu
Eu embaixo dos tronos e raios, en sandalias: e non importaba.
mira esta paisaxe, esta que se chove e difumina os sentidos.
e difumina as persianas, as fenestras do meu corpo, o vidro das túas gafas
e pingas
e pingas
e pingas.
suena la voz de un cantante que lleva años muerto
mientras tus dedos desplazan las hojas de ese libro de poemas que tanto te gusta leer
(...) (xavier sabater)
