olvidei un poema que soñara

hai días sen tempo nin para fregar os dentes

Lembrei unha noite que despertei chorando, abrazada a tentáculos que me abrazaban.Aínda a palabra pronunciada esvara pola miña espalda. Pero a memoria é unha desfiguración inexacta.

Hoxe o ceo non existía. As casas non tiñan tellados.

Podería ser un mes sen nome; viúvo.

Leo as túas cartas e peino moito o cabelo, as tardes de costado, as partes imprevistas.

Dixerirte complícase. Por iso agora devoro espacios de versos rotos.

tiñan as ramas o movemento exacto do sexo

os arpexios da loucura

e nas follas, verde aniñando aínda as lembranzas de ter sido vistas

por outros ollos.

A parte estéril dos meus ósos di que me sobordan os sentidos.

E olvido os poemas que soñara.

imaxe: o descanso do outono; onionboy

escenario da repetición ou da capo

Repito cada mañá os mesmos pasos, o mesmo camiño. Para chegar ao mesmo sitio: aquí. Esta noite. Este agora. Esta música lenta que me habita percorrendo cada significado.

Cada estantería.

A parte de atrás dos meus ollos intensifica unha instantánea non atendida.

Ás veces, simultaneidade. Unísono.

[pero algúns versos non perdoan as formas]

Desescribo os sentidos, as luces, os semáforos. Sorpréndome escribindo pombas.

E digo;

Non debería estar aquí. Esta parte da historia non me pertence. Fundíronse algunhas páxinas no río seco e a trama deixou de ter sentido.

Era eu volvendo atrás, un eterno flashback polas escaleiras. A dúbida eterna de non saber onde estás, de non saber como deben continuar os feitos.

Perder a vista, perder a memoria, repetir sempre a mesma historia.

Perseguirse.

Repetir unha e outra vez o día exacto do precipicio, coas mans embaixo da terra, e os teus ollos detrás dos meus ollos, cun sorriso aterrador porque todo perdera o sentido.

[pero algúns versos non perdoan as formas]

imaxe: hora de comer; alfredo j. pardo

outonados

...e luz imposible que se me prendía nas dedas dos pés e no movemento...

pero isto, visto dende ti, non debe de ter moito sentido.

delirio

tots els dies record els deliris

como unha tola que a si mesma se persigue 

ou persigue a data

imaxe: giancarlo galván

poema

[demasiados días invertidos

nun poema que non atopa final]

mira,

toda unha derrota erótica vencida polo baleiro

estourada, inmóbil, esmagada ou esfragada

de abandonarme prendida no ruído do teu silencio

e tardes coma pedras vivas incrustándoseme nos pés

silandeiras, escaleiras vermellas e cruzar as pernas

atafegada, escarchada, e o ventre aceso como estremecemento

nas cifras crúas que emanan do teu cabelo

mira, interminable auga de suar, estoica, agallopada e tinxida de pernas que non son

estas

ves, esta égua dacabalo dos teus ollos firmes que agochan un mortal 

estouro que eu escoito coma lenzo perdido nun bosco entre paxaros caídos?

mira, estranxeira en ti, azul ou verde esfragando por tellados antigos

entre libros

e amarela reflexada na parede extremadamente táctil

extremadamente eu

café arxilado ao que acollerme

na precisa forma túa de collerme en vaso, en distancia, 

na fina herba dos recantos do teu corpo,

na ruína escrita dos meus ollos

mira, a supresión da memoria esgrevia,

o zunido constante esvarando pola túa córnea,

a suspensión da miña espiña na fácil execución do vento

estreitada, timidamente olladas dende a outra punta do incerto

da lingua espida que se chove, que enxendra un silencio

e acordes de chopin axilados noutra estancia

a forma túa de textualizarme en chan seco

ou desfigurarme o fígado

descosendo a ruín mortalla que eu pretendía para min

[mírame, brutalmente mollada nun recanto da cociña]

miro,

esas trazas de trazarme máis feble,

fruncindo o rostro, as hortas entetadas

as horas acompasadas a bolígrafos azuis ou lápis

fuxíndome eu, sen despoxos, alporizada ou tremenda

cos pés suxos de terra, de sandalias abaldosadas,

meixelas avermelladas

e todo ti novelando os teus soños

cunha sintaxe medio adormecida

medio de néboa somnífera

de agarda de agardar o [...]