curvatura

as liñas
difuminadas

texen xeroglíficos por detrás

como días de choiva no balcón

no que ti tampouco estás

as moscas

na cabeza

non teñen dereito ao silencio

as curvaturas

son traxes

para o inconcreto

aínda parece que estás aquí

con toda a hedra rebosando por fóra

e o turbio do viño no estómago

je tuve y no

retuve

berra o paxaro con pernas

dende a parede

(os lunares tolean

os lunares tolean)

a cabeza, nebulosa de orión,

sobre unha árbore

seca

(e toda a cidade

saíndo da cona)

(os dedos

nas fotografías dixitais

nos debuxos dixitais

non senten)

pregúntome en que pensas cando deslizas a man pola tela abstracta

etérea

coa súa cor paralizada

muda

(coa súa cor de mil anos antes e incluso antes)

para que eu fique dentro

escarchada

taller de poesía visual con clemente padín

sembrar la memoria

para que no crezca el olvido

[edgardo a. vigo]