aínda parece que estás aquí
con toda a hedra rebosando por fóra
e o turbio do viño no estómago
je tuve y no
retuve
berra o paxaro con pernas
dende a parede
(os lunares tolean
os lunares tolean)
a cabeza, nebulosa de orión,
sobre unha árbore
seca
(e toda a cidade
saíndo da cona)
(os dedos
nas fotografías dixitais
nos debuxos dixitais
non senten)
3 comentarios:
Poida ser que non sintan os dedos nas fots dixitais.
Pero si que se sinten as letras que se escriben con sentimento.
"Os lunares tolean"... é certo, pero non sei si é so a quen os ten, ou se tamén a quen os imaxina.
Foi un verdadeiro pracer encontrarme co a túa poesía en galego.
Eu non domino a nosa ingua hasta eses niveis. E as veces penso que me gustaría bastante.
Bicos... e moitas grazas po la tua visita a o meu blog.
Te poño en seguemento.
Cristinha, tes a facultade innovadora e intelixente de facer imaxes mesturadas coas verbas!
A poetisa... sen dúbida!
Grazas e unha aperta forte.
Cristinha as tuas verbas
non deixan indiferente,
teñen o don de chegar
ata nos como saídas
de adentros nunca
antes paridos.
Un biquiño.
Publicar un comentario en la entrada